pasin さんのプロフィールเปเป้คุง ( Pasin_koihak...フォトブログリストその他  |  ツール ヘルプ |
|
เปเป้คุง ( Pasin_koihakool@hotmail.com )
4月25日 ชีวิต มนุษย์.....เส้นทางของคนเราล้วนแตกต่างกันไป
ไม่มีใครกำหนดทางเดินของตนแล้วทำได้เหมือนที่คิดไว้ทั้งหมด
บางทีเราก็ต้องยอมรับในชะตากรรมที่ได้กำหนดเอาไว้แล้ว
ตอนนี้ผมรู้สึก กระอักกระอ่วมใจ รู้สึกแปลกๆ มันบอกไม่ถูก
รู้สึกชีวิตนี้ยังอยากทำอะไรอีกมากมายแต่ก็ทำไม่ได้สะแล้ว
บางทีอายุ และเวลาก็เป็นอุปสรรคที่เราไม่สามารถจะหลีกเลี่ยงได้
ชีวิตนี้ ผมอยากเรียน มัธยม 2ครั้ง
อยากเรียนที่เมืองไทย แล้วอยากเรียนอีกครั้งที่ต่างประเทศ (ไม่เกาหลี ก็ ญี่ปุ่น)แต่ชีวิตจริงมันทำไม่ได้
อายุเฉลี่ยคนเราอยู่ที่ 60 ปี (แต่ผมคิดว่าคงจะอยู่ถึงอายุ 80 )
ถ้าผมไม่เริ่มสร้างครอบครัวตอนอายุ 30 มันก็อาจจะสายเกินไปก็ได้
ตอนนี้ก็อายุ 24 แล้ว ความรู้สึกว่าเราเริ่มแก่แล้วมันก็พัดเข้ามาในหัวผม
แต่ผมก็ยังจำช่วงชีวิตในวัยรุ่น วัยเรียนได้อยู่เสมอ ตอนที่เราสนุกกับเพื่อนๆ
ตอนที่เครียด และเศร้าร่วมกัน ตอนที่เราโดนทำโทษด้วยกัน
ตอนที่เราหนีเรียนด้วยกัน ตอนที่เราทำกิจกรรมร่วมกัน
แต่ผมก็ไม่รู้ว่าสมองของผมมันยังจะจำเรื่องเหล่านี้ไปได้นานแค่ไหน
ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่าผมนั้นจำเรื่องราวต่างๆสมัยเรียนได้น้อยลงเรื่อยๆ
เหตุการณ์บางอย่าง ก็ลืมไปแล้ว .....
ที่รู้ว่าลืมก้เพราะเพื่อนพูดถึงเหตุการณ์นั้น แล้วเราถึงได้นึกออก
ตอนนี้ผมเลยรูสึกกลัว ว่าความรู้สึกและความทรงจำเหล่านั้นมันจะจางลง
ผมกลัวคำว่า ผู้ใหญ่ ....
ผมกลัวคำว่า แก่ ชรา..
บางทีวันเวลาก็ จะผ่านไปไว แต่บางทีมันก็ช้าเหลือเกิน
จริงๆแล้ว เวลามันเดินเท่ากันตลอดจริงหรือ
ทั้งๆที่ก็รู้ว่าเวลาไม่เคยโกหกใคร แต่ผมก็ยังจะคิดว่ามันชอบโกงเรา
เวลาเรามีความสุขมันก็จะเดินไวขึ้น มันมักจะเป็นแบบนี้เสมอ สำหรับผม..
ตอนนี้ผมคงก้ามข้ามผ่านช่วงชีวิตวัยเรียนอย่างถาวรแล้ว
ถึงแม้หลังจากนี้ ผมอาจจะเรียน ป.โท หรือเรียนอะไรต่อ
มันก็จะเป็นชีวิตวัยเรียนในแบบของผู้ใหญ่ ไม่มีทางเหมือนวัยรุ่นได้
ผมเคยคิดว่าอยากจะเป็นครู เพื่อที่จะได้อยู่กับเด็กๆวัยรุ่น
อยาก จะสอนให้เค้าเหล่านั้นจดจำช่วงเวลาดีๆ ตอนวัยเรียนไปชั่วชีวิต
อยาก ให้เค้าทำทุกอย่างที่เค้าอยากทำในช่วงนี้สะ ก่อนที่จะสายเกินไป
อยาก จะสร้างความทรงจำดีๆให้พวกเขา
อยาก ที่จะเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำดีๆของพวกเขา
อยาก ที่จะเป็นคนที่พวกเขาเชื่อใจและคิดถึงเวลามีปัญหา
อยาก ที่จะเติบโตไปพร้อมๆกับพวกเขา
อยาก ที่จะทำให้พวกเขาคิดว่าชีวิตนี้มันช่างมีความสุขและความหวัง
อยาก ที่จะเป็นครูซึ่งเข้าใจจิตใจของวัยรุ่นมากที่สุด..
สิ่งเหล่านี้มันเป็นได้แค่เพียงความคิด ความฝัน
ตอนนี้ผมก็มีงานหลักที่ทำอยู่แล้ว..
ผมรู้สึกเหมือนกับว่าเดินทางอยู่บนรถไฟ .. เดินทางไปตามราง
คงจะได้ลงจากรถไฟเมื่อถึงสถานีซึ่งก็คือ การเกษียณ์อายุราชการ
ซึ่งผมจะเกษียณ์ตอนอายุ 61 เพราะว่า ผมเกิดหลังวันที่ 1ตุลา ><
ในระหว่างที่ผมเดินทางอยู่บนรถไฟนี้ ....
ผมก็คงทำอะไรได้แค่ สิ่งที่สามารถทำได้เมื่ออยู่ในรถไฟเท่านั้น
ไม่สามารถทำบางสิ่งบนรถไฟขบวนนี้ได้
เช่น
ผมคง ไม่สามารถใส่กางเกงยีนส์ บนรถไฟได้
ผมคง ไม่สามารถย้อมผมสีทอง ได้
ผมคง ไม่สามารถไปทำงานอื่นได้ ไม่สามารถเรียนต่อในเวลาปรกติได้
ผมคง ไม่สามารถไปเรียนต่างประเทศได้ ..
แต่ยังไงสะผมก็ดีใจที่ได้เดินทางบนรถไฟขบวนนี้ ...
เพราะมันก็คือหนึ่งในความฝันของผมเช่นกัน
ผมชอบดู ซี่รี่ย์ ญี่ปุ่น+เกาหลี
แล้วผมก็จะมักอินมาก 55+ ผมจะชอบเพ้อว่า
ผมอยากเจอเหตุการณ์แบบในหนังนั้นบ้าง
บางทีถ้าเป็นซี่รี่ย์เกี่ยวกับวัยรุ่นมัธยม
ผมก็จะคิดว่าอยากไปเรียนไปเป็นแบบตังละครในนั้นบ้าง
และก็จะคิดถึงช่วงวัยเรียนที่ผ่านมา
มันทำให้ผมมีความสุข อิ่มเอมใจ และตื้นตัน
ผมมักจะร้องไห้เป็นประจำ..
เวลาถึงช่วงเศร้าๆ หรือช่วงซึ้งๆ ในหนัง -..-
ข้อเสียอย่างนึงของ ซี่รี่ย์ พวกนี้ก็คือ ตอนจบ.. - -
มันไม่จบแบบละครไทย ที่ตอนสุดท้าย
นางเอก พระเอก หรือตัวละครต่างๆ
มีจุดจบแบบชัดเจน...มีความสุข
แต่ซี่รี่ย์พวกนี้ ตอนจบมักจะไม่แฮปปี้ เหมือนที่เราอยากให้เป็น
บางทีก็จะเป็นแบบที่ให้เราไปคิดเอง
ผมมักจะคิดว่าเม่งทำไมจบแบบนี้ฟระ!!..
ทั้งๆที่ผมก็พอจะเดาได้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้
แต่ก็ยังแอบเซ็งนิดๆทุกที 55+
ล่าสุด.... ซี่รี่ย์ที่ผมดูก็ คือเรื่อง I am Sam(Teather)
เป็นหนังเก่าที่มีนางเอกเป็น ปาร์ค มินยอง ส่วนพระเอก
คือหม่ำจ๊กหมก - -* เม่งโคตรเหมือนเลยสราด...55+
ส่วนพระรองนี่ เม่งอย่างหล่อ นักร้องวง Big bang..
และผมก็คิดอยู่แล้วตอนจบเม่งก็คงฮ้วนๆ อีกแน่ๆ
และก็เป็นแบบนั้นจริงๆ - -*
เชี่ยเรื่องนี้กุอินมากๆ เม่ง อยู่ดีๆมา 4 ปีผ่านไป
นางเอกกลับมาจากอเมริกา มาหาพระเอก พูดกันไม่กี่คำ
แล้วก็จบ - - ยังไม่ทันได้กอดกันเลย แถมพระเอกเม่งก็ยังไม่ได้
แสดงอารมณ์ดีใจเลยที่เจอนางเอก พอเจอก็พูดกันไม่กี่คำ
แล้วก็จบ -*- .... เชี่ย
ถ้ากุเป็นผู้กำกับจะทำให้นางเอกกับพระเอกแต่งงานกันก่อน
จนมีลูก แล้วลูกมีหลาน แล้วหลานมีเหลน ก่อน แล้วค่อยจบ
55555555555555555555555+
เม่งคาใจอะ T_T อยากให้แฮปปี้ก่อนจบไม่ได้หรอไงวะ ห๊า.. สราดด..
ก็รู้และว่าเรื่องจริงมันไม่แฮปปี้ เหมือนในละครเสมอ
ก็ในเมื่อเรื่องจริงมันไม่ได้แฮปปี้ตลอด
แล้วจะทำให้ละครมันแฮปปี้หน่อยไม่ได้ไง๊...
ให้คนดูอิ่มเอมใจก่อนจบไม่ได้ไงวะ สาดเอ้ย...
3月24日 การกลับมาอีกครั้ง -0-หลังจากไม่ได้เขียน space มานานโคตรๆ - -*
กลับเข้ามาดูอีกที เขียนครั้งล่าสุดปี 49 เลยหรอฟระ *0* เกือบ 2 ปี เต็มที่ไปเล่น ฮิ5 อยู่ เอิ๊กๆ - -
จริงๆ ก็อยากจะจดบันทึกเรื่องราวต่างๆเก็บไว้ที่ไหนสักที่ แต่ก็ขี้เกียดมานาน จนคิดว่าต้องเริ่มสักที
ก่อนที่เรื่องราวต่างๆมันจะหายไปพร้อมกับกาลเวลา และที่เลือกเขียนที่นี่ก็เพราะว่ามันไม่มีคนเข้ามาดู
เหมือนกับ ฮิ5 และถึงมีคนเข้ามาดูก็น้อยและก็คงเป็นเพื่อนๆที่มี list ใน msn
ตอนนี้ก็ได้เข้าทำงานที่การท่าเรือแห่งประเทศไทยเกือบ 6 เดือนเต็มแล้ว
ความรู้สึกตอนแรกก่อนที่จะสอบ ก็ค่อนข้าง จะตื่นเต้นเล็กน้อยเพราะว่าใช้เส้นไม่ได้ในการสอบ 2 รอบแรก 55+
มหาลัย จุฬาฯ เป็นคนจัดการสอบใน 2 รอบแรก รอบแรก:สอบปฏิบัติ word,excel,powerpoint ไปนั่งสอบที่ห้องคอมพิวเตอร์ของ
คณะวิทยาศาสตร์ ที่จุฬาฯตอนแรกพอรู้ว่าจะสอบโปรแกรมพวกนี้นี่เครียดมาก -*- เพราะแทบจะไม่เคยใช้โปรแกรมพวกนี้เลย
word เต็มที่ก็แค่พิมงานแล้วปริ้น -.-
excel นี่ไปกันใหญ่ แทบไม่เคยเปิดโปรแกรมเลยด้วยซ้ำ
power point นี่ค่อยยังชั่วหน่อย ถึงจะไม่ค่อยได้ใช้แต่มันก็ไม่มีอะไรซับซ้อน
ตั้งแต่เรียนมหาลัยมาก็ไม่เคยใช้ office เลย -.- คิดแล้วก็ตลก ตอน ม.ปลาย มีใบประกาศการใช้โปรแกรมพวกนี้หมดเลยแต่ไม่มี
ความรู้ติดตัวมาเลย 555+มีเวลาเตรียมตัว 20 กว่าวัน เลยไปหาซื้อหนังสือสอนใช้โปรแกรมพวกนี้มาอ่าน 55+
ตอนที่เปิดรับสมัครก็ชวนเพื่อนๆไว้เยอะ แล้วคำถามแรกที่ทุกคนถามก็ คือ
"เงินเดือน เท่าไรว่ะ ?" "7,680 บาท ว่ะ" "เหี้ย..น้อยจังวะ" "กวยเงินเดือน ข้าราชการ มืงจะใช้ สต๊าดเป็นหมื่นเลยไง๊?"
"แล้วกุจะพอแดกไหม" "แหม..มืงก็ทนๆไปก่อนดิวะ เดี๋ยวมันก็เยอะ" "แล้วเมื่อไรจะเยอะวะ?" "ก็ 5- 10 ปีอะ 555+"
"เชี่ย นานเกิ๊น กุรอไม่ไหววะ- -a" "กวย..กุยังไหวเลย 555+"
"มืงดูพ่อกุดิ ตอนเริ่มแรกได้เงินเดือน 1,550 บาทเอง ตอนนี้ 52,000 แล้ว"
"แล้วพ่อมืงทำมากี่ปีแล้วละ" "33 ปี" "- -* นานโคตรอะ"
"กวยถ้ามืงไปทำงาน บริษัทเงินเดือนเท่านี้มืงเหนื่อย+เครียดทุกวันอะ ไม่ก็โดนบีบออกแล้ว"
"....." "แถมอยู่นี่ สวัสดิการก็ดีกว่า มีโบนัส+เบี้ยขยัน ทุกปี" "ไม่รู้ว่ะกุยังไม่พร้อม" "พร้อมดอไรอีกวะ เม่ง.."
"เออ ตามใจอะแล้วแต่มืงละกัน"
นี่เป็น บทความสนทนา ของเพื่อนแทบทุกคนที่ชวนมันทำงาน - -"
โชคดีที่เพื่อนสนิท "ไอ้ชาติ" พ่อมันก็ทำงานที่การท่าเรือเหมือนกัน เลยมีเพื่อนสอบ 55+ แถมมันยังตื่นเต้นมากๆด้วย
พอเห็นมันเราก็เลยหายตื่นเต้นไปเลย 55+ เหนื่อยแล้วไว้พรุ่งนี้มาพิมพ์ต่อ..
26/3/52
23.30น.
"Lover's Concerto"
ตอนนี้รู้สึกเศร้ามาก....เศร้าสุดๆ ร้องไห้ไป 3 รอบ .... ..... ร้องจนหายใจไม่ออก .... ตาบวมไปหมดแล้ว
ทำไมนะคนเราบางทีก็รู้ว่าถ้ารักแล้วต้องเจ็บ.......แต่ก็อยากรู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้น .... ...............................
มันเป็นความเจ็บปวด ที่รันจวนใจ... ................. คนเรา สามารถยับยั้งความรู้สึก อารมณ์ โกรธ โมโห ได้ ...แต่...
ไม่สามารถห้าม ความรู้สึก "รัก" หรือชอบใครสักคนได้ ...............
มันอยู่นอกเหนือการควบคุม อยู่นอกเหนือหลักการ และ กฏเกณฑ์บางอย่าง......
บางทีก็อยู่นอกเหนือจาก.........ความถูกต้อง ความรักบางครั้งก็เป็นสิ่งที่ผิด และ โหดร้าย
แต่... บางครั้งก็ยังจะรู้สึกแบบนั้นอยู่ แม้เพียงแค่เสี้ยวเล็กๆ ภายในจิตใจ.....
pepaekung..... 27-31/3/52 อาทิตย์นี้งานหนักมากๆเพราะเรือเข้า 2 ลำ saigon + warnow แล้ววันหยุดก็ยังไม่ได้หยุดอีก - - วันศุกร์มีงาน สหภาพการท่าเรือ (เสื้อเหลือเพียบ 55+) แกนนำสหาภาพฯจาก การไฟฟ้า การบินไทย การปะปา ฯลฯ มากันตรึม >.< มีแกนนำพันธมิตรมาคนนึงด้วย ชื่อ สมศักดิ์ โกสัยสุข <<พิมถูกป่าวไม่รู้ เพราะไม่ได้เป็นแฟนพันธ์แท้เสื้อเหลือง - -* แต่ก็ไม่ชอบทักษิณเหมือนกัน งานเริ่ม 6 โมงเย็น พอเลิกงาน 4โมงกว่าก็เลยไปอาบน้ำ + หลับ งีบนึง ที่ห้องพี่ บูณ ไปถึงงานก็นั่งกินจนถึง 2 ทุ่มเจอ อาเกียตริ์ ด้วย -0- พอ 2 ทุ่มก็ไปต่อกับพวก บิ๊ก นุ ริด... ไปแถวๆ รามอินทรา เป็น pub & Coyote ไปถึงก็ 3 ทุ่มหน่อยๆ รถเม่งติด -*- ชื่อ ร้าน Tabaco ก็โอเคดีบรรยากาศชิลๆดี โชว์เริ่มตอน 4ทุ่ม ก็ดีดูเพลินดี 555+ ไม่มีโป้นะครับขอบอก แค่ sexy หวิวๆเฉยๆ ดูเพลินๆไม่เกิดอะไร 555+ สักพักงานเข้าไอ้บิ๊ก เสือกบอกว่า "จะหาเด็กมานั่งเป็นเพื่อนสักคนไหม" ซึ่งตอนแรก เป้ จับมือกับ ริด ไว้แล้ว ว่าคืนนี้เราจะฝึกความอดทนกันกินแต่เหล้านะ ญ ไม่ยุ่ง..>.< แล้วไอ้บิ๊กเสือกพูด แบบนั้น คุณแม่ของสาวๆที่นั่น (พอดีไอ้บิ๊กมันไปบ่อยสนิทกับแม่ของน้องวัว *แม่ของโคโยตี้*) แล้วแม่น้องวัว ก็นั่งกินเหล้าโต๊ะเดียวกับพวกเรา ก็ให้ เด็กไปตามสาวๆมาหมดทั้งร้าน!!!!!~* มาให้เลือก "ถ้าไม่ถูกใจก็ไม่เป็นไรนะ พี่เรียกน้อยๆมาให้ดูก่อน" แทบช็อกมากัน เกือบ 20 คน -*-ยืนล้อมโต๊ะกันเลยทีเดียว แค่ 4-5 คนก้กดดันแล้วอะครับ นี่พี่มากัน 20 คน สายตา 20 คู่ จ้องมาที่เดียวกัน 5555+ มองดู 1 รอบ หน้าเหมือนกันหมดเลย ฮา... (ขาวๆเนียนๆเหมือนกันหมด) สักพักดูท่าทีแล้ว พวก มันคงไม่เลือกใครเลยแน่ๆ แล้วยังมีการหันมาบอกอีกนะว่า "ว่าไง เป้ เอาคนไหน - -." ด้วยความเกรงใจเลย บอกให้พวก ไอ้ริด บิ๊ก เลือกใครก็ได้มาให้คนนึง น้อยเค้ายืนนานแล้ว - - กุเกรงใจ สักพักไอ้นุ เลยบอกเลือกเสื้อสีขาวให้เป้ พอหันไปดู โอเค...กุเอาเสื้อสีชมพูคนที่ 3 (แล้วจะให้มันเลือกทำไม) 555+ เลือกเพราะความเกรงใจจริงๆไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น - -* เพราะมานั่งก็ไม่ได้ทำอะไร ก็นั่งคุยปรกติ เด็กที่นั่งด้วยชื่อ เฟียต ค่อนข้างจะพูดเยอะ 55+ แต่ก้ดี จะได้ไม่หลับ -*- เค้าก็นั่งกอดเรา เราก็นั่งดู ดนตรี ชิลๆ - -* เหลือบหันไปดูโต๊ะข้างๆ ที่มีเด็กไปนั่งด้วยว่าเค้าทำไรกันบ้าง (เพื่อได้ทำตาม) มันก็เต็มที่กันเลย - -* เห็นแล้วก็ไม่กล้าทำตาม 555+ สุดท้ายก็นั่งคุย + กอดกันธรรมดาปรกติ น้องเค้าก็ขอเบอร์เราก็ให้ไป วันรุ่งขึ้นโทรมา 3 รอบ ไม่ได้รับเลยสักรอบ หลังจากนั้นน้องเค้าเลยไม่โทรมาอีกเลย ฮ่า.. สุดท้ายคืนนั้นก็เสียตัง+ทิบ น้องด้วย ไปพันกว่า ขากลับ กลับกับไอ้ริด เม่งก็ไปอ๊วกกลางทางเลยลูบหลังให้มันอยู่พักใหญ่ (คิดในใจ) "นี่กุรอดมาได้ไงวะ เม่งเมาสะขนาดนี้ 55+" "แถมตอนกลับ กุหลับอีกต่างหาก ดีนะไม่ตื่นมาแล้วอยู่บนกะทะทองแดง 55+" กลับถึงบ้านตี 1::: "งานสหภาพเค้าเลิกดึกอะแม่ ...." " >,< "
วันเสาร์ ก็พา ต้อม พี่รัตน์ ปุย ไปกิน Oishi ที่ซีคอน ช่วงนี้เงียบมากไม่ได้ใช้โทรศัพท์เลย เพราะเซ็ง ทรูเวลาอยู่บ้านเม่งไม่มีคลื่นเลย -*- แต่ก่อนไม่เป็นขนาดนี้ เพิ่งมาเป็นเมื่อ มกราปีใหม่ 2009 เลยคิดว่าภายในอาทิตย์นี้จะซื้อ มือถือ 2 ซิมสะที ที่ต้องซื้อ 2 ซิมเพราะว่า เบอร์เก่าเพื่อนและคนรู้จักรู้เยอะมาก ถ้าเปลี่ยนเบอร์เลยคงไม่ดีแน่ๆ มือถือ 2 ซิมก็ไม่ค่อยมีที่โดนใจเท่าไร ที่ไม่ได้ซื้อสะทีก็เพราะ มันไม่มีของโนเกียที่เป็น 2 ซิม - -* ของ samsung D980 ที่กล้อง 5 ล้าน ตอนแรกก็น่าสนใจ แต่พอได้ลองเล่นดูจากในร้านเวลา เปลี่ยนเมนูทีภาพมันจะหมุน กดแล้วเวียนหัว - -* สุดท้ายกะตัดใจซื้อ 2เครื่องเม่งเลย แต่พอเดินไปเจอร้าน บริสเทล
8月21日 Story my memory~**ตั้งแต่เริ่มทำโปรเจคตอนปี 4 ผมก็แทบไม่ได้บันทึก เรื่องราวๆต่างๆที่ผ่านมาเลย
ผ่านมา ครึ่งปีแล้ว จนเหตุการณ์เหล่านั้นได้กลายเป็นความทรงจำที่แสนดี
27 ส.ค. 49
เริ่มหาข้อมูลในการทำโปรเจค เช่น รูปของสิ่งก่อสร้างต่างๆ ข้อมูลของตัวละครที่จะใช้
และเริ่มทำการเขียน Proposal ส่งอาจารย์
25 ต.ค.49
นำเสนอโปรเจคให้อาจารย์ที่ปรึกษาและคณะกรรมการโดยใช้ Power point และ Story Board
กว่าจะเตรียมการเสร็จแทบไม่ได้หลับได้นอน เกือบ 2อาทิตย์เต็มๆ ดีที่ได้น้องช่วยวาดรูปบางส่วนให้ >.<'a
25 ม.ค.50
เริ่มทำโปรเจคอย่างจริงจัง หลังจากที่ก่อนหน้านี้ทำงานโฆษณาวิชา Multimedia (Flash)
ซึ่งโปรเจคนั้นส่วนใหญ่ตัวงานจะต้องวาดรูปเยอะมากๆ จึงใช้เวลาวาดรูปไป 1เดือนกว่าๆ -..-
แบบไม่ได้หลับได้นอน นอน ตี 4 ทุกวัน แต่ตื่นเที่ยงนะ หุหุ.. พอวาดรูป เสร็จก็ถึงคราวเครียดครั้งใหญ่
เนื่องจากคราวนี้ต้องเขียน ActionScript ใส่เข้าไปในงาน ซึ่งไม่เคยเขียนมาก่อนเวลาที่เหลือถ้าศึกษา
เองคงไม่ทันแน่ๆ ซื้อหนังสือมาบานอ่านไปก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร จึงพยายามหาคนสอน และก็สวดมนต์ภวานา
ทุกคืนก่อนนอน -0- จนในที่สุดก็เจอ พี่กิต ที่แสนดีเหมือนพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยสอนได้ทันเวลา U_U ซึ้ง...
ไปเรียนกับพี่ที่ ม.ราชภัชสุนันท์ฑา (จำไม่ได้ว่าเขียนยังไง-.-) ได้โน๊ตบุ๊คไอ้โอ๊ตช่วยชีวิต (ขอบใจหลายๆ)
จนในที่สุดเกมก็เสร็จสมบูรณ์ แต่ก็ลดกราฟฟิกไปเยอะเหมือนกันเนื่องจากเวลาเอาไปรันในเครื่องคนอื่นมันจะช้ามาก
เลยต้องลดกราฟฟิกลง (= .=)'a แต่ก็ยังดูดีน่ารักอยู่ และก้ได้เปลี่ยนชื่อเกมใหม่จาก หัวหอมผจญภัย เป็น
เกมหัวเกรียนผจญภัย ซึ่งก็เปลี่ยนฉากเริ่มและฉากจบของเกมด้วยเช่นกัน ^^
25 มี.ค.50
วันสุดท้ายก่อนส่งวุ่นวายเล็กน้อยเนื่องจากต้องรีบปั่นรูปเล่มให้เสร็จเพราะต้องส่งให้ชาติปริ้น รูปเล่มมี 57 หน้า
( ตัวปริ้นประจำกลุ่มตลอดหลายปีที่ผ่านมา งานทุกอย่างมันนี่และที่คอยปริ้นให้ตลอด ขอบใจมากๆวะเพื่อน ^^ )
26 มี.ค.50
ในที่สุดก็ถึงวันที่รอคอยเรียกได้ว่าเป็นวันที่สำคัญที่สุดเลยก็ว่าได้เพราะจะจบ4ปีหรือไม่ก็อยู่ที่วันนนี้และ -0-
เวลาที่กำหนดส่ง 14.30 น. แต่ส่งจริงๆตอน บ่าย 2 เพราะว่าอาจารย์ข้ามคนที่มาช้า ในกลุ่มผู้ชายที่ทำเกมและส่ง
พร้อมกันในวันนั้น ก็มี ปุ้ย อาท ต้อม กู ชาติ อยากบอกว่าตื่นเต้นแบบสุดๆเพราะว่าต้องอธิบายเนื้อหารวมถึง ActionScript
ให้อาจารย์และคณะกรรมการฟังอย่างละเอียด แต่ตอนแรกปุยไม่ได้อธิบาย ActionScript เพราะคอมมันลาว แรมน้อย
จารเลยอนุโลมให้ ไอ้ปุ้ยออกมาดีใจสุดๆแทบจะกลายเป็นหมูบินได้ แต่ก็ดีใจได้ไม่นานเมื่ออาจารย์เรียกให้กูกับต้อมไปเอา
คอมเครื่องใหม่ที่แรงๆมาเปลี่ยน แล้วก้เรียกไอ้ปุ้ยมาอธิบายเกมมันใหม่ 555+ โคตรฮา ตอนแรกโทรไปตามเม่งคิดว่าหลอก
แถมบอกว่ากลับบ้านไปแล้วอีกด้วย พอจารบอกงั้นเอา F ไปละกัน เม่งรีบมาเลย ฮ่าฮา.... หลังจากนั้นก็ถึงคิวของ อาท และ
ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ในที่สุดก็มาถึงคิวก็เราสะที หัวใจเต้นอย่างดังแต่ก็ค่มอารมณ์ตื่นเต้นเอาไว้ได้ และก็อธิบายได้สบายๆ
เตรียมตัวมาดี55+ ตอนออกมาขอบอกว่าโล่งสุดๆ ความรูสึกตอนนั้นเหมือนกับว่า 4ปีที่ผ่านมาในที่สุดกูก็จบสะที รีบโทรไป
บอกแม่ แม่จะได้หายห่วงสะที ^^ หลังจากนั้น ก็ไปกินหมูกะทะกับพวกเบิด บัน ต้อม ชาด แม๊ก วุด โอ๊ต ก็อต เจี๊ยบ เอ ก้อ
และก็ใครอีกวะจำไม่ได้และ - -'a แถวๆราม 2 กลับบ้านมาคืนนั้นก็นอนหลับเต็มตาสักทีหลังจากนอนไม่ค่อยจะหลับมา 2เดือน
...............................................................
7月24日 Story my memory~*เหอๆ Mainboard พังครั้งที่ 2 ละ
ฟ้าฝ่าดังตูม คอมดับปุบ -..-
เลยไม่ได้อัพเลย เครมเกือบคึ่งเดือน
เซ็งเป็ด... เลยไม่ได้อัพเลย (- ..-)'a
............................... 6月26日 ทิดเป้ มาแว้วจ้า~*
เอารูปมาลงไว้ก่อนยังไม่ว่าอัพ Y_Y รู้สึกว่าดองสเปซมานานมากจนเริ่มรู้สึกว่า เรื่องราว ที่ผ่านๆมา เหมือนมันจะเรื่มจางลงเรื่อยๆ -..-'a ( อ๊ากก... ) ต้องรีบอัพสเปซแบบยิ่งใหญ่ สะแล้ววว หึหึหึ ...
6月9日 อุปสมบท แล้วจ้า ^^ กำหนดสึกใน วันจัทร์ที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 รวมระยะเวลาการการเป็นพระภิกษุ 29 วัน
2月17日 Happy Valentine D@y*~Happy Valentine D@y *~ ย้อนหลัง -*-
14 กุมภา คนอื่นจะไปไหนทำอะไรกันกูไม่รู้ แต่กูทำงานกลุ่มกับเพื่อนที่มหาลัยจนตี3 กลับถึงบ้านก็ตี4 - -
7โมงเช้าก็ตื่นไปเรียนต่อ (เหมือนตอนทำงาน flash ส่งเลย - -)
ไม่ได้คุยกับใครเล้ย มีโทรศัพท์แต่ไม่มี ซิม -*- ซิมหาย555+ แต่เมื่อวานไปขอซิมใหม่เบอร์เดิมที่ศูนย์มาละ
แค่เนี้ยและ จบละ...
อัพให้เป็นพิธีเฉยๆ 555+ |
||||||||||||
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
